Fietserpad door Aimee

Door: Aimee van Uden

Begin maart 2020 besloot ik om in mijn eentje het Fietserpad te gaan fietsen. Na een paar meerdaagse bikepacking-trips met Gabrie wilde ik nu zelf eens een bikepacking-trip maken. Ik koos voor een tocht van 620 km, van de meest noordelijke naar de meest zuidelijke plaats in Nederland. Omdat de route grotendeels over asfalt zou gaan, met lange stukken onverharde weg, besloot ik mijn Canyon Gravelgrail met 35 mm banden te gebruiken. Een vierdaagse trip om tot mezelf te komen en te ontdekken dat het oké is om alleen op reis te gaan.

Voorafgaand aan de reis boekte ik een aantal B&B’s, waardoor ik de vrijheid had om onderweg zoveel stops te maken als ik wilde. Eerlijk gezegd stopte ik alleen bij plekken waar ze koffie to-go aanboden, omdat ik mijn fiets niet onbeheerd buiten wilde laten staan tijdens het boodschappen doen. Gelukkig boden alle B&B’s die ik had geboekt ontbijt en lunch to-go aan, dus ik had genoeg eten bij me.

De eerste rit was met de trein naar Groningen. Ik pakte mijn fiets vol met zadeltas, frametas en stuurtas en fietste naar het station waar ik mijn fietsvriend zou ontmoeten. Samen fietste ik de proloog van deze reis. Een mooie tocht van 67 km naar Pieterburen en Eemsmond, de meest noordelijke plaats en het officiële begin van mijn reis. Een koude proloog met veel noordenwind en de beroemde Nederlandse grijze lucht. Terwijl ik hard trapte over de dijken, besefte ik dat mijn reis nu echt begonnen was.

Na een gezellige eerste nacht bij mijn fietsvriend en zijn vrouw, vertrok ik de volgende ochtend vroeg voor mijn eerste solorit van Bedum naar Gramsbergen. Een prachtige rit van 127 km met een aantal fantastische, knisperende grindwegen, vooral rond Balloërveld. Met een grote glimlach op mijn gezicht fietste ik hierheen en zei tegen mezelf dat dit de beste beslissing ooit was. Genieten van de schoonheid van Nederland en genieten van het feit dat ik dit helemaal alleen doe.

Drenthe is erg mooi, met afwisselend grind- en asfaltwegen en veel bossen. Ik fietste in een heel relaxed tempo en kwam precies op tijd aan bij mijn eerste B&B in Gramsbergen. De gastvrouw verwende me met broodjes, drankjes, chocolade en vers fruit. Ik sliep heerlijk en de volgende dag vertrok ik naar Emmerich am Rhein, een rit van 159 km.

Vroeg in de ochtend vertrok ik, trotseerde de ijskoud en fietste vol goede moed verder. Een langere rit dan gisteren, maar zo mooi met veel bospaden en kronkelende, gladde asfaltwegen afgewisseld met grind. Onderweg kwam ik een paar ontsnapte koeien tegen en ik was verbaasd hoe de boeren ze terug de wei in leidden. Na een leuk gesprek met de boer vertrok ik, genietend van de opkomende zon en de prachtige omgeving van de Sallandse heuvelrug. Veluwe, je kunt wel inpakken, hier is prachtig grind, heel makkelijk te berijden en mooie kronkelende bospaden. Ook een heel mooie omgeving voor een dagtocht!

Onderweg naar Duitsland ontmoette ik een vrouw in de stad, die ook veel fietste, zowel op een racefiets als op een mountainbike. Het verrassende aan alleen rijden is dat je, ondanks je soloreis, overal aardige en vriendelijke mensen tegenkomt die nieuwsgierig zijn naar je bagage en je bestemming.

Na de Sallands Heuvelrug reed ik voornamelijk over eindeloze asfaltwegen, ideaal om te fietsen met een oneindig uitzicht. Eerder dan verwacht kwam ik aan in Emmerich am Rhein, waar ik een hotel had geboekt. De gastvrouw was ontzettend gastvrij en vriendelijk; ik werd hier echt in de watten gelegd en heb heerlijk geslapen.

De volgende ochtend vertrok ik naar Montfort. Het zou 165 km zijn, maar mijn navigatievaardigheden lieten me even in de steek, waardoor het 175 km werd. Een prachtige route met veel grind en langs het water bracht me naar Montfort, waar Gabrie me zou vergezellen om de volgende dag samen in Kuttingen te eindigen. Een route met meerdere waterovergangen. Een fijne pauze, maar helaas ook een tijdrovende. Voor de eerste waterovergang moest ik anderhalf uur wachten en later nam ik er eentje te veel.

Ik heb op de harde manier geleerd dat als je navigatie “van de route af” aangeeft, je gewoon moet omkeren of in Komoot moet kijken waar je bent. Mijn navigatie gaf een afslag aan, maar bedoelde een brug, en helaas nam ik die afslag en reed vervolgens 5 km koppig door met “van de route af” op het scherm. Geloof me, controleer waarom je navigatie “van de route af” aangeeft, dit kan je een hoop tijd en extra kilometers besparen. Door mijn kleine avonturen kwam ik ‘s avonds tijd tekort en reed ik in het donker door het Herkenbos via Luzenkamp. Ik ben niet super angstig, maar alleen in het pikdonker door het bos rijden en een beetje nachtblind zijn is niet mijn grootste hobby.

Gelukkig wist Gabrie dit en stond mij als verrassing op te wachten midden in het bos om de laatste 15 km samen naar Montfort te rijden. Gelukkig maar, want ik moest nog een flink stuk bos met smalle paadjes in het donker afleggen en zag bijna niets. Het maakte het avontuurlijker, maar ik was blij dat ik niet alleen was op dit laatste stuk. Eenmaal aangekomen in Montfort vonden we een leuke bed & breakfast en samen begonnen we de volgende dag aan mijn laatste dag, mijn laatste 73 km naar het meest zuidelijke punt gevolgd door de terugweg naar huis.

De volgende dag begon het weer koud en mistig en was het ook de enige dag met hoogtemeters. Na drie lange solo-ritten was het heerlijk om weer in het wiel te kunnen zitten en onderweg wat meer te kletsen. Ik heb er ook echt van genoten om mijn eindbestemming te delen. Ik ben trots op mezelf dat ik in totaal 620 km heb afgelegd, er enorm van heb genoten en blij ben dat ik geen lekke band heb gehad. Het was een fijne, ontspannen rit en het smaakt naar meer. Voorheen had ik niet gedacht dat ik een hele dag zou kunnen fietsen. Ik heb zelfs niet naar de muziek geluisterd die ik had meegenomen; luisteren naar de natuur, het geluid van mijn fiets en de wind in mijn gezicht was genoeg voor me. Ik heb ervan genoten en als je nog twijfelt, doe het dan gewoon! Ga ervoor, het is waanzinnig!